Daha altı aylıktı Ali Asker, annesinin kucağında beslenerek büyüyecekti. Kerbela çölünün 50 – 60 dereceye varan sıcağında su olmadığı için annesi Rubab hanımın sütü kesilmişti, acıkmıştı Ali Asker, o sıcak havada artık dayanacak takati kalmamıştı, ağlamamak için çok sabrettmişti ama artık daha fazla dayanamayıp adeta babasından özür dilercesine ağlamaya başladı, ağlama sesini duyan babası ve halası Hz. Zeynep (s.a) küçük yavrunun aç karnını doyurma peşine düştüler, olayın sonrası ise tarihlerde şöyle geçmektedir:
Hz. Ali Asker’in (a.s) şehadeti hakkında tarihi kaynaklar çeşitli rivayetler nakletmişlerdir.
Bir nakle göre, İmam Hüseyin (a.s) savaş meydanına gitmeden hemen önce veda etmek için çadırların yanına gelir. Ailesi ile vedalaştıktan sonra Ali Asker’i kucağına alır ve onu öper. O sırada Ben-i Esed kabilesinden birisi Ali Asker’i okuyla hedef alır ve onu şehit eder. Oku fırlatan kişinin Hermele b. Kâhil olduğu söylenmiştir.
Bazıları ise Hz. Zeyneb’in (s.a) bebeği Hz. Hüseyin’in (a.s) yanına getirerek, düşman ordularından bebek için su istemesini ister. İmam Hüseyin (a.s) çocuğu alarak düşman ordusuna yaklaşır ve şöyle buyurur: “Ey Cemaat! Sizler Şiaları ve yetimleri öldürdünüz. Bu çocuk yalnız kaldı ve o da susuzluktan kıvranmaktadır. Ona bir yudum da olsa su verin.” İmam Hüseyin (s.a) onlarla bu şekilde konuşurken, ansızın birisi bebeği okla hedef alarak onu şehit eder.
Ancak meşhur olan görüş İbn-i Cevzi’nin Hişam b. Muhammed Kelbi’den naklettiği şu görüştür: “Ebu Abdullah Hüseyin (a.s) düşman ordusunun kendi kanını dökmek için ısrar ettiğini anlayınca, Kur’an’ı alır, açar ve başının üzerine koyarak Kufe ordularına şöyle feryat eder: “Ey topluluk! Benimle sizin aranızda Allah’ın kitabı ve ceddim Muhammed Resulullah (s.a.a) hüküm versin. Sizler hangi sebeple benim kanımı helal görüyorsunuz?”
O esnada İmam Hüseyin (a.s) çocuklardan birinin susuzluktan şiddetle kıvrandığını görür ve onu kollarına alarak şöyle buyurur: “Ey Cemaat! Eğer bana acımıyorsanız, en azından bu süt emen bebeğe acıyın.” Bu sırada Kufe ordusu içinden birisi (Hermele b. Kâhil Esedi) okunu Hz. Ali Asker’in (a.s) boğazına nişan alır ve okla o bebeği şehit eder.
İmam Hüseyin (a.s) bu sahneyi müşahede ettikten sonra, ağlayarak şöyle buyurur: “Allah’ım! Sen, kendin benimle bu kavim arasında hüküm ver. Bizi davet ederek yardım edeceklerine dair söz vermelerine rağmen, bizleri katlettiler.”
Daha sonra İmam Hüseyin (a.s) elini oğlunun okla kesilen boğazına koydu. Eli kanla doldu. O kanı avucuna alarak, göğe doğru serpti ve sonra şöyle buyurdu: “Bu zorlukları bana kolaylaştıran şey, hepsinin Allah tarafından bana gelmesidir.”
İmam Muhammed Bakır’dan (a.s) nakledildiğine göre, göğe serpilen o kandan bir damlası bile geri gelmemiştir.
İmam Hüseyin (a.s) Ali Asker’in (a.s) cansız küçük naaşını çadırlara doğru götürdü ve onu defnettikten sonra, savaşmak için savaş meydanına geri döndü.
Bazılarının yazdığına göre İmam Hüseyin (a.s) Ali Asker’in şehadetinden sonra şöyle buyurdu:
“Allah’ım! Bu çocuğun senin yanındaki şehadeti, Salih’in devesinden daha az değildir. Allah’ım! Eğer bugün yardım ve fethini bizden aldıysan, onun karşılığında ondan daha değerlisini bizlere bağışla.
Selam olsun sana ey Peygamber evladı.
Selam olsun sana ve altı aylık yavrun Ali Asker’e
Selam olsun sana ve seni yanlız bırakmayan ashabına.
